بشنو
جالینوس در اینجا به عنوان مظهر طبیب جسمانی آورده شده است
افلاطون در اینجا به عنوان مظهر طبیب روحانی آورده شده است
خودبینی و خودنمایی
درد و بیماری
عشق مبارک، سودا نوعی بیماری است
عشق مبارک، سودا نوعی بیماری است
ـسودا: یکی از مزاجهای چهارگانه انسان است. صفرا، سودا، خون و بلغم. در طب قدیم عدم تعادل هر یک از این اخلاط را موجب یک بیماری می دانستهاند. عدم تعادل عصبی و خیالبافی و عاشقی را یک پدیده سودایی میدانستهاند.
عشق خوش سودا: اگر چه سودایی در طب قدیم یک بیماری عصبی و خیالبافی و عاشقی بوده است ولی مولانا میگوید این عشقی که من از آن صحبت میکنم عشقی خوش سودا است و باید شاد بود از چنین عشقی که طبیب همه دردهای ما است.
درد و بیماری
ـخودبینی و خودنمایی
ـنَخوت: خود پرستی و خودبینی است. باد دماغ است.
ناموس: در اصل به معنی دین و قانون است. در زبان صوفیان غالبا به معنای شهرت و آوازهای به کار رفته که صاحب آن شایستگی آن را ندارد و در واقع خودشناسی حاصل از ریاکاری است. اصل کلمه یونانی و به معنی عادت و شریعت است.
نخوت و ناموس: خودبینی و خودنمایی
افلاطون در اینجا به عنوان مظهر طبیب روحانی آورده شده است
ـجالینوس در اینجا به عنوان مظهر طبیب جسمانی آورده شده است
ـ
مولانا معتقد است که عشق درمان کننده هر عیب و حرصی است و میگوید هر کس از عشقی جامه چاک شود، او از هر حرص و عیبی پاک میشود. عشق از نظر مولانا شفای همه بیماریهای درونی ما است و اولین داستان مثنوی پس از این مقدمه کوتاه هم داستان یک عشق خواهد پرداخت.
شاید بتوان گفت کل کتاب مثنوی داستان عشق است و عشقی که مولانا در سراسر این کتاب آن را تشریح خواهد کرد طبیب جمله علتها و درمان کننده همه دردهای بشر است.
این عشق خوش سودا از نظر مولانا طبیب همه دردها و بیماریهای ماست. این عشق دوای خودبینی و خودنمایی ماست و درمان همه بیماریهای جسمی و روانی ماست.