بشنو

فارسی روان

  • فهرست مثنوی

  • انتخاب موضوع

عنوان شعر
عنوان شعر
آدرس سایت
43
شه طبیبان جمع کرد از چپ و راست گفت: جانِ هر دو در دستِ شماست
جانِ من سهل است، جانِ جانم اوست دردمند و خسته‌ام، درمانم اوست
هر که درمان کرد مر جانِ  مرا برد گنج و دُر و مَرجانِ   مرا
جمله گفتندش که: «جانبازی کنیم فهم گِرد آریم  و انبازی  کنیم
هر یکی از ما مسیحِ  عالمی‌ست هر اَلَم را در کفِ ما  مرهمی‌ست»
«گر خدا خواهد» نگفتند، از بَطَر پس، خدا  بنمودشان عَجز  بَشَر
49
ترک استثنا  مُرادم  قَسوتی‌ست نه همین گفتن، که عارض حالتی‌ست
ای بسا ناورده استثنا به گفت جانِ او با جانِ  استثناست  جفت
51
هر چه کردند از علاج و از دوا گشت رنج افزون و حاجت ناروا
آن کنیزک از مرض چون موی شد چشمِ شه از اشکِ خون چون جوی شد
از قضا سرکنگبین صفرا فزود روغنِ بادام خشکی می‌نمود
از هلیله قبض شد، اطلاق رفت آب آتش را مدد شد همچو نفت
55
شه چو عجزِ آن حکیمان را بدید پابرهنه جانبِ مسجد دوید
رفت در مسجد، سوی محراب شد سجده‌گاه از اشکِ شه پُر آب شد
چون به خویش آمد ز غرقابِ فنا خوش زبان بگشاد در مدح و دعا
کای کمینه بخششَت مُلکِ جهان من چه گویم؟ چون تو می‌دانی نهان
ای همیشه حاجتِ ما را پناه بارِ دیگر ما  غلط کردیم  راه
لیک گفتی: «گرچه می‌دانم سِرَت زود هم پیدا کنش بر ظاهرت»
61
چون برآورد از میانِ جان خروش اندر آمد بحر بخشایش به جوش
در میان گریه خوابش در ربود دید در خواب او که پیری رو نمود
گفت: «ای شه مژده!‌ حاجاتت رواست گر غریبی آیدت فردا، ز ماست
چون که آید، او حکیمی حاذق است صادقش دان کاو امین و صادق است
در علاجش، سِحرِ مطلق را بین در مزاجش، قدرتِ حق را ببین»
66
چون رسید آن وعده‌گاه و روز شد آفتاب از شرق اخترسوز شد
بود اندر منظره، شه منتظر تا ببیند آنچه  بنمودند سِر
دید شخصی، فاضلی، پُرمایه‌ای آفتابی  در میانِ  سایه‌ای
می‌رسید از دور مانندِ هلال نیست بود و هست، بر شکلِ خیال
70
نیست‌وَش باشد خیال اندر روان تو جهانی  بر خیالی بین روان
بر خیالی صلح‌شان و  جنگ‌شان وز خیالی فخرشان و ننگ‌شان
آن خیالاتی که دامِ اولیاست عکسِ مه‌رویانِ بُستانِ خداست
73
آن خیالی که شه اندر خواب دید در رخِ مهمان همی آمد پدید
شه به جای حاجبان فا پیش رفت پیشِ آن مهمانِ غیبِ خویش رفت
75
هر دو بحری، آشِنا آموخته هر دو جان بی دوختن بردوخته
گفت: «معشوقم تو بودستی نه آن لیک کار از کار خیزد در جهان
ای مرا تو مصطفی، من چون عُمَر از برای  خدمتت  بندم  کمر»
78
از  خدا جوییم توفیقِ  ادب بی‌ادب محروم گشت از لطفِ رب
بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد بلکه  آتش در همه آفاق زد
1 2 3 4